Zes van Bekers: betekenis en symboliek van de tarotkaart

De kaart in het kort

Het beeld van de kaart

In de Sol da Alma Tarot speelt het tafereel zich af in een stenen straat van een mediterraan dorp. Links heeft een huis met lichte muren een deur en luiken in groenblauw, een gewelfde nis met een bloempot en een klimplant met witte bloemen die een deel van de gevel bedekt. Daarvoor, op een stenen bank, staan vier gouden potten vol witte bloemen. Midden op straat reikt een jongen met bruin haar, in een aardekleurige cape met kap over een lichte tuniek en met laarzen, een kleine gouden beker aan een meisje in een roze jurk met een bloem in het haar, dat hem ook een gelijke beker aanreikt. Verderop, over het geplaveide pad, komt een man in een grijze tuniek aan en in de verte, bij een boog, is een kleine figuur in het roze te zien. Op de achtergrond huizen met pannendaken, een cipres, bergen en een blauwe hemel met wolken.

In de Rider-Waite-Smith, uit 1909, is het idee hetzelfde, en het is daarvan dat het schilderij van de Sol da Alma is uitgegaan: op een oude binnenplaats biedt een jongen met een rode kap een kleiner meisje, met kap en handschoenen, een beker vol witte stervormige bloemen aan. De zes bekers zijn allemaal met die bloemen gevuld – vier op een rij vooraan, een op een stenen voetstuk met een schild, en de beker die van hand tot hand gaat. Op de achtergrond staan een huis en een stenen toren, en een man die zich verwijdert. De Sol da Alma verplaatst het tafereel naar een zuidelijk dorp, geeft elk kind een beker in de hand, zet vier bloeiende potten bij elkaar op de bank en vervangt de koude stenen binnenplaats door een zonnige straat met klimplanten.

In de Tarot de Marseille hebben de genummerde kaarten geen tafereel: de Zes van Bekers toont zes bekers in twee kolommen tussen bladornamenten. De kinderen en de bloemen zijn een schepping van de Rider-Waite-Smith.

De symboliek, detail voor detail

Alles op deze kaart heeft de grootte en het licht van een herinnering: klein, zoet en een beetje verguld door de tijd.

De kinderen

De kindertijd, de onschuld, het deel van ieder mens dat nog kan spelen en vertrouwen. Het kunnen echte kinderen zijn, mensen van wie men altijd al heeft gehouden, of het kind dat ieder van ons is geweest.

Het gebaar van geven

Vriendelijkheid zonder berekening. De jongen biedt de beker aan zonder iets te vragen – en op het schilderij van de Sol da Alma biedt het meisje ook de hare aan: de uitwisseling is wederzijds en eenvoudig, zoals tussen kinderen.

De witte bloemen

De zuiverheid van de gevoelens, de herinnering die opbloeit. In de Rider-Waite-Smith vullen de bloemen de bekers; in de Sol da Alma vullen ze de potten en bedekken ze het huis.

Het huis en de straat

De wortels, de geboortegrond, de plek waar men vandaan komt. Het is een veilige, bekende plek, die men kan bezoeken – maar waar men niet meer kan blijven wonen.

De figuur die weggaat of aankomt

In de Rider-Waite-Smith verwijdert zich op de achtergrond een man; in de Sol da Alma komt er een man over het pad aan. Het is de wereld van de volwassenen, die er blijft, aan de rand van het tafereel, en die op een dag de kinderen roept.

De stenen bank met de potten

Wat men door de tijd heen heeft bewaard en verzorgd: de tradities, de oude genegenheden, wat men erft.

Het warme licht

Op het schilderij van de Sol da Alma baadt alles in het zachte licht van de late namiddag. Het is de toon van de nostalgie: het verleden met genegenheid bekeken, en misschien een beetje mooier dan het was.

De geschiedenis van de Zes van Bekers

De tarot ontstond in de vijftiende eeuw in Noord-Italië als kaartspel, met de vier Latijnse kleuren – bekers, zwaarden, staven en munten. In de oudste spellen, zoals die rond 1450 in Milaan voor de Visconti en de Sforza werden beschilderd, en in die van Marseille, die tussen de zeventiende en de achttiende eeuw hun vaste vorm kregen, toonden de genummerde kaarten alleen de symbolen van de kleur. De Zes van Bekers was een schikking van zes bekers, en wie hem las, ging uit van de kleur en het getal.

Het tafereel met de kinderen ontstaat met de Rider-Waite-Smith, getekend door Pamela Colman Smith onder leiding van Arthur Edward Waite en uitgegeven in 1909 – het eerste wijdverbreide spel met figuren op alle kleine arcana. Waite beschrijft kinderen in een oude tuin, met bekers vol bloemen, en noemt het een kaart van het verleden en van herinneringen: van terugkijken naar de kindertijd, en van dingen die vervaagd zijn.

De Hermetische Orde van de Golden Dawn, waarvan Waite lid was, had haar aan het eind van de negentiende eeuw de Zon in Schorpioen gegeven en de titel „Heer van het Genot”. Het beeld van de kinderen voegde er de betekenis van herinnering en kindertijd aan toe die vandaag de duiding beheerst, en die de meeste moderne spellen, ook de Sol da Alma, behouden.

De Zes van Bekers rechtop: de betekenis

Rechtop is de Zes van Bekers de kaart van de goede herinneringen. Hij spreekt over de kindertijd, de familie, de geboortestreek, vrienden van lange datum, alles wat iemand het gevoel geeft wortels te hebben. Vaak kondigt hij een weerzien aan: iemand uit het verleden die weer opduikt, een bezoek aan het huis waar men is opgegroeid, een gesprek met een oude vriend dat goeddoet.

Het is ook de kaart van eenvoudige vriendelijkheid: een cadeau zonder aanleiding, hulp die wordt gegeven zonder iets terug te verwachten, een onverwacht teder gebaar. In veel duidingen beschrijft hij een fase van rust en troost na een moeilijke periode – de overtocht van de Zes, na de beproeving van de Vijf.

Hij kan ook over kinderen in concrete zin spreken – over zonen en dochters, neefjes en nichtjes, werk met jonge mensen – of over het innerlijke kind: het vermogen om weer te spelen, zich te verwonderen, te vertrouwen.

De Zes van Bekers omgekeerd

Omgekeerd wordt de Zes van Bekers niet zijn eigen tegendeel: het is dezelfde herinnering, maar alleen naar achteren gekeerd. Het is het heimwee dat vasthoudt – leven van wat is geweest, alles vergelijken met het verleden, een tijd of een persoon zo idealiseren dat men niet meer in het heden kan zijn. Het is het verlangen naar een terugkeer die niet meer mogelijk is, omdat de mensen en de plaatsen zijn veranderd.

Hij kan ook wijzen op een zekere onvolwassenheid: de weigering om volwassen te worden, verantwoordelijkheid te nemen, of het gewicht van oude familiepatronen die zich blijven herhalen zonder dat men het merkt. En soms is het eenvoudigweg de herinnering die pijn doet – een herinnering waarnaar men nog niet met zachtheid kan kijken.

De Zes van Bekers in de liefde

In de liefde spreekt de Zes van Bekers over tederheid, verbondenheid en ongecompliceerde genegenheid. Vaak kondigt hij de terugkeer aan van iemand uit het verleden – een ex, een jeugdliefde – of een relatie met iemand die men al lang kent. In een stabiele relatie is het de kaart van gedeelde herinneringen en van de liefde die de tijd niet heeft uitgesleten.

Omgekeerd waarschuwt hij voor idealisering: een relatie die al voorbij is opnieuw willen beleven, de huidige partner vergelijken met iemand uit het verleden, of alleen uit nostalgie naar iemand terugkeren. Wat goed was, kan goed zijn geweest in die tijd, en niet in deze.

De Zes van Bekers in werk en geld

In het werk kan hij wijzen op de terugkeer naar een vroegere baan, contact met oud-collega's, een project dat te maken heeft met kindertijd, onderwijs, tradities of erfgoed. Het is ook de kaart van een prettige werksfeer en van vriendelijke samenwerking.

Wat geld betreft spreekt hij over hulp van familie, cadeaus, kleine erfenissen of bezittingen met emotionele waarde. Omgekeerd waarschuwt hij voor beslissingen uit gehechtheid aan het verleden – een zaak die niet meer werkt uit traditie aanhouden, of verandering weigeren uit nostalgie.

De Zes van Bekers bij gezondheid en welzijn

Bij vragen over welzijn spreekt de Zes van Bekers over de troost van bekende plekken en mensen, over het belang van rusten, spelen en terugkeren naar eenvoudige dingen die plezier gaven. Omgekeerd herinnert hij eraan dat overmatige nostalgie ook zwaar weegt. De kaarten vervangen geen enkele medische zorg: de duiding spreekt over houding en tendens, niet over een diagnose.

De Zes van Bekers in het spirituele leven

Op de innerlijke weg is de Zes van Bekers de kaart van de verzoening met de oorsprong: met begrip kijken naar de kindertijd en naar de familie, dankbaar zijn voor wat men heeft ontvangen, vergeven wat heeft ontbroken. Hij spreekt ook over eenvoud van hart – het vertrouwen en de verwondering van kinderen, die veel tradities aanwijzen als voorwaarde om het wezenlijke te begrijpen.

De Zes van Bekers als advies

Als advies zegt de Zes van Bekers: haal kracht uit uw wortels. Bel iemand die u al lang niet hebt gezien, bezoek de plekken die u goeddoen, maak een vriendelijk gebaar zonder er iets voor terug te verwachten. En hij zegt ook: bezoek het verleden, maar ga er niet wonen. Herinneringen dienen om het heden kracht te geven, niet om het te vervangen.

De Zes van Bekers in de posities van een legging

In het verleden

De kindertijd, de familie, een oude relatie – de wortels van de zaak waarover nu wordt gevraagd.

In het heden

Een weerzien, een fase van nostalgie of troost; iemand uit het verleden is terug in de gedachten of in het leven.

In de toekomst

De terugkeer van een persoon of van een bekende situatie; een moment van tederheid en eenvoud.

Als obstakel

De gehechtheid aan het verleden, de idealisering, de moeite om te aanvaarden dat de dingen zijn veranderd.

Als uitkomst

Een vreedzame, liefdevolle afloop, vaak verbonden met bekende mensen of met een terugkeer.

Numerologie en correspondenties

De Zes is de overgang: na de beproeving komt de verlichting, de eerlijke uitwisseling, de overtocht naar rustiger terrein. In de kleur Bekers – de kleur van het Water, van het voelen, van de banden en van de herinnering – verloopt die overtocht via de herinnering en de vriendelijkheid: na de rouw van de Vijf vindt iemand troost in wat vertrouwd is, en de eenvoudige uitwisseling tussen de twee kinderen is het beeld van die eerlijke uitwisseling.

In de traditie van de Golden Dawn correspondeert de Zes van Bekers met de Zon in Schorpioen en draagt hij de titel „Heer van het Genot”. De Zon is het middelpunt, de vitaliteit, het licht; Schorpioen, een waterteken, is dat van de diepe emoties en van wat verborgen is. De combinatie van beide suggereert het licht dat valt op wat op de bodem is achtergebleven – de herinneringen, de wortels – en het rustige genot dat daaruit voortkomt.

Combinaties met andere kaarten

• Twee van Bekers — Een relatie met iemand uit het verleden die herleeft; een oude liefde die terugkeert.
• Het Oordeel — Een belangrijk weerzien; iemand of iets wat terugkomt om opnieuw te worden bekeken.
• Tien van Bekers — Geluk in het gezin, sterke familiebanden, een huis vol goede herinneringen.
• De Maan — Verwarde of geïdealiseerde herinneringen; het verleden gezien door illusies heen.
• Vijf van Bekers — Heimwee en verdriet om wie men heeft verloren; de troost die begint bij de herinneringen.
• Tien van Pentakels — Erfenis, familietraditie, het ouderlijk huis.
• De Zon — Een eenvoudige, kinderlijke vreugde; gelukkige momenten met kinderen.
• Acht van Bekers — Het verleden achter zich laten om verder te gaan.
• Zes van Pentakels — Vrijgevigheid: een cadeau, hulp die wordt gegeven of ontvangen zonder tegenprestatie.
• De Dwaas — De lichtheid van een kind terugvinden; opnieuw beginnen met onschuld.