Εννέα των Πεντάκλων: σημασία και συμβολισμός της κάρτας Ταρό

Η κάρτα με μια ματιά

Η εικόνα της κάρτας

Στο Ταρό Sol da Alma, μια νέα γυναίκα, σε προφίλ, στέκεται όρθια στη μέση ενός αμπελώνα στο τέλος του καλοκαιριού. Έχει τα καστανά μαλλιά της πιασμένα σε κότσο, με κόκκινα τριαντάφυλλα και μια μικρή λαμπερή καρφίτσα, και φορά ένα μακρύ φόρεμα με γυμνούς ώμους, στο χρώμα του ελεφαντόδοντου, εμπριμέ με μεγάλα λουλούδια ροζ, πορτοκαλί και μπλε. Στο δεξί της χέρι, προστατευμένο από ένα λευκό γάντι, κάθεται ένα αρπακτικό πουλί με ανοιχτόχρωμο στήθος και καστανή ράχη, χωρίς κουκούλα, γυρισμένο προς το μέρος της. Η γυναίκα έχει τα μάτια σχεδόν κλειστά και ύφος γαλήνιο. Από τα κλήματα που πλαισιώνουν τη σκηνή κρέμονται τσαμπιά με μοβ σταφύλια και, ανάμεσά τους, χρυσά νομίσματα με αστέρια, κρεμασμένα σαν καρποί. Στο βάθος, ανάμεσα στις σειρές του αμπελιού και στο χρυσαφένιο χορτάρι, ένας λόφος οδηγεί σε ένα αρχοντικό με κόκκινη στέγη και, πιο πάνω, σε ένα κάστρο με μυτερούς πύργους, κάτω από έναν γαλάζιο ουρανό με λευκά σύννεφα.

Στο Rider-Waite-Smith, του 1909, η σκηνή είναι παρόμοια, και από αυτήν ξεκίνησε η ζωγραφική του Sol da Alma: μια γυναίκα με μακρύ χιτώνα, εμπριμέ με κόκκινα λουλούδια, στέκεται όρθια σε έναν κήπο με κλήματα και τσαμπιά σταφύλια, με ένα πουλί με κόκκινη κουκούλα καθισμένο στο γαντοφορεμένο χέρι της. Τα εννέα νομίσματα είναι στοιβαγμένα στο έδαφος και πάνω στα φυτά, αριστερά και δεξιά της, και στο βάθος φαίνεται ένα σπίτι. Στα πόδια της, στο κάτω περιθώριο της κάρτας, υπάρχει ένα μικρό σαλιγκάρι. Το Sol da Alma ακολουθεί αυτή την εικονογραφία — τη γυναίκα μόνη, τον αμπελώνα, το πουλί πάνω στο γάντι, το σπίτι μακριά —, αλλά αλλάζει τις λεπτομέρειες: τα νομίσματα κρέμονται από τα κλήματα σαν καρποί, και δεν βρίσκονται στο έδαφος· το πουλί δεν έχει κουκούλα· και στο βάθος εμφανίζεται, εκτός από το σπίτι, ένα κάστρο. Το σαλιγκάρι δεν υπάρχει.

Στο Ταρό της Μασσαλίας, το Neuf de Deniers δεν έχει σκηνή: είναι εννέα νομίσματα τοποθετημένα ανάμεσα σε διακοσμητικά φυλλώματα. Η γυναίκα, ο αμπελώνας και το πουλί είναι δημιούργημα του Rider-Waite-Smith.

Ο συμβολισμός, λεπτομέρεια προς λεπτομέρεια

Η κάρτα μιλά για έναν πλούτο που απολαμβάνεται με ηρεμία, και για μια ελευθερία που κερδήθηκε με κόπο. Κάθε λεπτομέρεια προσθέτει μια απόχρωση.

Η γυναίκα μόνη

Η αυτονομία. Δεν είναι μόνη επειδή την εγκατέλειψαν: είναι μόνη επειδή δεν χρειάζεται συντροφιά για να είναι καλά. Είναι η εικόνα εκείνου που αρκείται στον εαυτό του.

Το αρπακτικό πουλί

Η άγρια φύση δαμασμένη από την πειθαρχία. Ένα γεράκι δεν το δένει κανείς: το εκπαιδεύει, με χρόνια υπομονής. Το πουλί που κάθεται στο χέρι μιλά για την αυτοκυριαρχία, για τις παρορμήσεις που έμαθαν να υπακούουν.

Το λευκό γάντι

Η φινέτσα και η προστασία. Χρειάζεται γάντι για να κρατήσει κανείς ένα πουλί με κοφτερά νύχια: η κομψότητα, εδώ, είναι και μια μορφή σύνεσης.

Τα νομίσματα στα κλήματα

Στη ζωγραφική του Sol da Alma, τα χρήματα μεγαλώνουν σαν καρπός. Δεν έπεσαν από τον ουρανό: είναι σοδειά, αποτέλεσμα μιας δουλειάς που πήρε τον χρόνο της, όπως η δουλειά ενός αμπελιού.

Τα ώριμα σταφύλια

Η αφθονία και το τέλος του καλοκαιριού. Το σταφύλι είναι ο καρπός που τρυγιέται μόνο ύστερα από πολλή φροντίδα, και που δίνει ακόμη και κρασί — μια απόλαυση που ζητά χρόνο.

Το λουλουδάτο φόρεμα

Η χαρά της ζωής, η αγάπη για τα ωραία πράγματα. Η γυναίκα δεν ντύνεται για να δουλέψει, αλλά για να απολαύσει.

Τα μισόκλειστα μάτια

Η ευχαρίστηση. Δεν ψάχνει τίποτα, δεν φυλάει τίποτα: γεύεται τη στιγμή.

Το σπίτι και το κάστρο στο βάθος

Η ασφάλεια που χτίστηκε. Υπάρχει ένα σπιτικό για να γυρίσει, και μια περιουσία που την προστατεύει.

Τα τριαντάφυλλα στα μαλλιά

Η στοργή και η απόλαυση των αισθήσεων. Το Εννέα των Πεντάκλων δεν είναι αυστηρή κάρτα: ξέρει να χαίρεται αυτό που έχει.

Ο αριθμός εννέα

Το άκρο της σειράς: η Γη φτασμένη στο όριό της, με τη μορφή της πλήρους άνεσης — και μαζί του κινδύνου να κλειστεί κανείς μέσα σε αυτήν.

Η ιστορία του Εννέα των Πεντάκλων

Στις πρώτες τράπουλες ταρό της βόρειας Ιταλίας, τον 15ο αιώνα, και στις τράπουλες της Μασσαλίας, που πήραν την οριστική τους μορφή ανάμεσα στον 17ο και τον 18ο αιώνα, το Εννέα των Πεντάκλων ήταν μια αριθμητική κάρτα: εννέα ζωγραφισμένα νομίσματα, χωρίς μορφή. Χρησίμευε για το παιχνίδι των tarocchi και δεν είχε δική της μαντική σημασία.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Ερμητικό Τάγμα της Golden Dawn έδωσε σε κάθε αριθμημένη κάρτα έναν τίτλο και μια αστρολογική αντιστοιχία. Στο Εννέα των Πεντάκλων αποδόθηκε η Αφροδίτη στην Παρθένο και ο τίτλος «Κύριος του Υλικού Κέρδους» — το κέρδος που έρχεται, όχι από τύχη, αλλά από ένα είδος σταθερής φροντίδας.

Το 1909, ο Arthur Edward Waite και η Pamela Colman Smith του έδωσαν τη σκηνή που αναγνωρίζουμε σήμερα: μια γυναίκα με ένα πουλί στον καρπό του χεριού της, μέσα σε μια μεγάλη αφθονία από κλήματα, στον κήπο ενός αρχοντικού. Στο βιβλίο που συνόδευε την τράπουλα, ο Waite του έδωσε ως σημασίες τη σύνεση, την ασφάλεια, την επιτυχία, την πραγμάτωση, τη βεβαιότητα και τη διάκριση. Το Ταρό Sol da Alma ακολουθεί αυτή την ανάγνωση και αυτή τη μορφή, και τονίζει την ιδέα της σοδειάς βάζοντας τα νομίσματα να μεγαλώνουν πάνω στα κλήματα.

Το Εννέα των Πεντάκλων όρθιο: η σημασία

Όρθιο, το Εννέα των Πεντάκλων είναι η κάρτα της κατακτημένης αυτονομίας. Μιλά για κάποιον που έφτασε σε ένα σημείο όπου μπορεί να ζει από ό,τι έχτισε, χωρίς να χρειάζεται να ζητήσει τίποτα από κανέναν. Είναι η οικονομική ανεξαρτησία, αλλά είναι και η συναισθηματική ανεξαρτησία: η ευεξία εκείνου που είναι καλά με τον εαυτό του και δεν χρειάζεται τους άλλους για να νιώθει ακέραιος.

Είναι επίσης η κάρτα της άνεσης που την αξίζει κανείς και της ήρεμης απόλαυσης. Λέει ότι είναι καιρός να χαρείτε: ένα σπίτι, έναν κήπο, ένα ταξίδι, ωραία πράγματα, τον ελεύθερο χρόνο. Δεν υπάρχει ενοχή σε αυτή την απόλαυση, γιατί έχει κερδηθεί. Η κάρτα ευνοεί καθετί που έχει να κάνει με το γούστο, με την ποιότητα ζωής, με τη φροντίδα του εαυτού.

Αυτό που την ξεχωρίζει από έναν απλό πλούτο είναι η πειθαρχία. Το πουλί που κάθεται στο γάντι δεν βρίσκεται εκεί τυχαία: έχει εκπαιδευτεί. Η γυναίκα του Εννέα των Πεντάκλων έφτασε εκεί που έφτασε επειδή ήξερε να περιμένει, να αποταμιεύει, να λέει όχι όταν χρειαζόταν. Η ελευθερία της είναι ο καρπός μιας μακράς αυτοκυριαρχίας.

Το Εννέα των Πεντάκλων ανάποδο

Ανάποδο, το Εννέα των Πεντάκλων δεν χάνει τον κήπο: παύει να τον φροντίζει. Η αυτονομία αδυνατίζει και η εξάρτηση επιστρέφει — από έναν σύντροφο, από μια οικογένεια, από μια δουλειά από την οποία δεν καταφέρνει κανείς να φύγει. Μπορεί να μιλά για μια ασφάλεια που μοιάζει στέρεη αλλά που, τελικά, στηρίζεται στους πόρους ενός άλλου ανθρώπου, ή για μια ελευθερία που κοστίζει περισσότερο από όσο νόμιζε κανείς.

Μπορεί επίσης να μιλά για την υπερβολή της ίδιας άνεσης: να ξοδεύετε περισσότερα από όσα έχετε για να κρατήσετε τα προσχήματα, να ζείτε για την πολυτέλεια, να μπερδεύετε την ευεξία με ό,τι αγοράζεται. Ή για την απομόνωση — την ανεξαρτησία που έγινε μοναξιά, τον όμορφο κήπο όπου δεν μπαίνει κανείς. Η κάρτα ζητά να φροντίσετε ξανά ό,τι είναι δικό σας, με τα δικά σας μέσα, και να αναρωτηθείτε αν η άνεση βρίσκεται ακόμη στην υπηρεσία της ζωής ή αν πήρε τη θέση της.

Το Εννέα των Πεντάκλων στην αγάπη

Στην αγάπη, το Εννέα των Πεντάκλων είναι η κάρτα εκείνου που είναι καλά μόνος του — και που, ακριβώς γι' αυτό, μπορεί να διαλέξει ελεύθερα. Σε όποιον είναι μόνος, λέει ότι δεν υπάρχει βιασύνη: η ζωή είναι γεμάτη, και η αγάπη που θα έρθει θα πρέπει να προσθέσει κάτι, όχι να καλύψει ένα κενό. Μπορεί επίσης να αναγγέλλει μια γνωριμία με κάποιον ανεξάρτητο και κομψό, που ξέρει τι θέλει.

Μέσα σε μια σχέση, μιλά για δύο συντρόφους που σέβονται ο ένας την αυτονομία του άλλου, και για μια κοινή ζωή άνετη και φροντισμένη. Ανάποδο, μπορεί να προειδοποιεί για τη συναισθηματική ή την οικονομική εξάρτηση μέσα στο ζευγάρι, για τη σχέση που κρατιέται μόνο για την ασφάλεια που δίνει, ή για μια ανεξαρτησία τόσο ζηλότυπα φυλαγμένη που δεν αφήνει πια κανέναν να μπει.

Το Εννέα των Πεντάκλων στη δουλειά και στα χρήματα

Στη δουλειά, είναι η κάρτα εκείνου που εργάζεται για δικό του λογαριασμό, εκείνου που έχει μια επιχείρηση που ήδη αποδίδει καρπούς, ή εκείνου που έφτασε σε μια θέση όπου είναι ανεξάρτητος στις αποφάσεις του. Ευνοεί τα επαγγέλματα που συνδέονται με το γούστο και την ποιότητα — τη μόδα, τη διακόσμηση, τη γαστρονομία, την οινοποιία, την κηπουρική, την πολυτέλεια. Σε μια ερώτηση για ένα σχέδιο, λέει ότι θα αποδώσει καρπούς, αλλά ότι χρειάζεται χρόνος, όπως σε ένα αμπέλι.

Στα χρήματα, είναι μία από τις καλύτερες κάρτες της τράπουλας: οικονομική σταθερότητα, αποταμιεύσεις, εισοδήματα που επιτρέπουν να ζει κανείς καλά. Ανάποδο, προειδοποιεί για τα έξοδα που γίνονται για τα προσχήματα, για τις πολυτέλειες πάνω από τις δυνατότητές σας, ή για την οικονομική εξάρτηση από έναν άλλο άνθρωπο.

Το Εννέα των Πεντάκλων στην υγεία και στην ευεξία

Στις ερωτήσεις για την ευεξία, το Εννέα των Πεντάκλων μιλά για ποιότητα ζωής: καλές συνήθειες που κρατιούνται με πειθαρχία, χρόνος στο ύπαιθρο, φροντίδα του εαυτού με ευχαρίστηση και χωρίς ενοχή. Ανάποδο, θυμίζει τις υπερβολές της άνεσης και την απομόνωση. Οι κάρτες δεν υποκαθιστούν καμία ιατρική φροντίδα: η ανάγνωση μιλά για στάση και για τάση, και όχι για διάγνωση.

Το Εννέα των Πεντάκλων στην πνευματική ζωή

Στον εσωτερικό δρόμο, το Εννέα των Πεντάκλων είναι η γαλήνη εκείνου που γνωρίζει τον εαυτό του. Είναι η κάρτα της ευγνωμοσύνης για ό,τι έχει κανείς, της χαράς να μένει με τον εαυτό του στη σιωπή, της πνευματικότητας που βιώνεται στην καθημερινότητα — στον κήπο, στην κουζίνα, στην ομορφιά των απλών πραγμάτων. Το δαμασμένο πουλί είναι και μια εικόνα του πνεύματος που έμαθε να κάθεται: του νου που δεν πετά πια από τη μια μεριά στην άλλη και ξέρει να μένει ήσυχος.

Το Εννέα των Πεντάκλων ως συμβουλή

Ως συμβουλή, το Εννέα των Πεντάκλων λέει: απολαύστε ό,τι χτίσατε. Μην περιμένετε την έγκριση κανενός για να νιώσετε καλά, και μην ντρέπεστε που σας αρέσουν τα καλά πράγματα. Και λέει επίσης: φυλάξτε την αυτονομία σας. Φροντίστε τον κήπο σας με τα δικά σας μέσα — αυτή την ελευθερία, περισσότερο από την άνεση, αξίζει να προστατέψετε.

Το Εννέα των Πεντάκλων στις θέσεις ενός απλώματος

Στο παρελθόν

Μια φάση σταθερότητας και ανεξαρτησίας, ή μια προσπάθεια που απέδωσε καρπούς και που στηρίζει ακόμη το παρόν.

Στο παρόν

Μια στιγμή άνεσης και αυτονομίας· είναι καιρός να απολαύσετε ό,τι χτίσατε.

Στο μέλλον

Η ανεξαρτησία έρχεται: η σοδειά μιας υπομονετικής δουλειάς, μια ζωή πιο ελεύθερη και πιο άνετη.

Ως εμπόδιο

Η εξάρτηση που δεν την παραδέχεται κανείς, τα έξοδα για τα προσχήματα, ή μια ανεξαρτησία που κλείστηκε στη μοναξιά.

Ως αποτέλεσμα

Το ζήτημα λύνεται με αυτονομία και ασφάλεια: ένα αποτέλεσμα που μπορείτε να το απολαύσετε με τις δικές σας δυνάμεις.

Αριθμολογία και αντιστοιχίες

Το Εννέα είναι το άκρο της σειράς: η ποιότητά της φτασμένη στο όριο, για το καλύτερο και για το χειρότερο. Στα Πεντάκλα, τη σειρά της Γης, αυτό δίνει την εικόνα της υλικής ζωής στην πληρότητά της — το σπίτι, ο κήπος, η σοδειά, τα χρήματα που αρκούν για να ζει κανείς καλά. Είναι το ψηλότερο σημείο της άνεσης πριν από το Δέκα, όπου ο πλούτος παύει να ανήκει σε έναν άνθρωπο και γίνεται πλούτος μιας οικογένειας. Και είναι επίσης το όριό της: η πλήρης άνεση μπορεί να κλειστεί στον εαυτό της.

Στην παράδοση της Golden Dawn, η κάρτα αντιστοιχεί στην Αφροδίτη στην Παρθένο. Η Αφροδίτη είναι ο πλανήτης της απόλαυσης, της ομορφιάς και της αρμονίας· η Παρθένος, το ζώδιο της Γης που έχει τη μέθοδο, τη φροντίδα και τη λεπτομέρεια. Μαζί περιγράφουν καλά τη γυναίκα της κάρτας: μια απόλαυση που καλλιεργείται με πειθαρχία, μια ομορφιά που προκύπτει από πολλή φροντίδα. Από εκεί και ο τίτλος που της έδωσε το τάγμα, «Κύριος του Υλικού Κέρδους».

Συνδυασμοί με άλλες κάρτες

• Η Αυτοκράτειρα — Αφθονία και γονιμότητα με κάθε έννοια· ένα σπίτι που ευημερεί και είναι καλά φροντισμένο.
• Ο Ήλιος — Μια φάση μεγάλης ευεξίας και χαράς· προσωπική επιτυχία που αναγνωρίζεται.
• Η Δύναμη — Αυτοκυριαρχία: η ανεξαρτησία που γεννιέται από το να ξέρει κανείς να κυβερνά τις παρορμήσεις του.
• Δέκα των Πεντάκλων — Από τον προσωπικό πλούτο στον πλούτο της οικογένειας· ό,τι χτίστηκε γίνεται πια κοινό.
• Οκτώ των Πεντάκλων — Η υπομονετική δουλειά που αποδίδει καρπούς· η μαστοριά που φέρνει ανεξαρτησία.
• Βασίλισσα των Πεντάκλων — Μια γυναίκα αυτόνομη και γενναιόδωρη· καλή διαχείριση του σπιτιού και των χρημάτων.
• Ο Ερημίτης — Μοναξιά που την επιλέγει κανείς, και γαλήνια· η αυτονομία που στρέφεται προς τα μέσα.
• Εννέα των Κυπέλλων — Πλήρης ικανοποίηση, μια επιθυμία που εκπληρώθηκε· άνεση υλική και συναισθηματική.
• Ο Διάβολος — Υλική εξάρτηση· η άνεση που έγινε φυλακή.
• Πέντε των Πεντάκλων — Απώλεια της ανεξαρτησίας, δυσκολίες που αναγκάζουν να ζητήσει κανείς βοήθεια· ή ο φόβος μήπως χαθεί ό,τι υπάρχει.
• Δύο των Κυπέλλων — Μια σχέση ανάμεσα σε δύο αυτόνομους ανθρώπους, που διαλέγουν ελεύθερα ο ένας τον άλλον.